iMprovise with Me

ผมกำลังจะจบม.6 ครับ
ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด อีกไม่นานผมก็จะจบแล้ว
และคาดว่าจะมีที่เรียนต่อได้ในทันทีโดยไม่ต้องกังวล
เสียแต่ว่าค่าเทอมจะแพง ลำบากคนส่งเรียน
บางทีก็เลยคิดว่า.. จะไม่เรียนแล้ว (!!)

ผมกำลังจะจบม.6 ครับ
ผมต้องเล่นคอนเสิตจบม.6ปลายเดือนกุมภานี้
ปัญหาอย่างเดียวที่มี
คือยังเล่นได้ไม่จบเพลง !!
อีกเดือนเดียวเท่านั้น ที่จะถึงคอนเสิตครั้งสำคัญที่สุดในชีวิต

ผมกำลังจะจบม.6 ครับ
พอลองมองย้อนไปดู
ผมไม่ค่อยเห็นผลงานเป็นชิ้นเป็นอันของตัวเองซักนิดเดียว
พลอยทำให้รู้สึกว่า
ขีวิตม.ปลายของผมมันช่างดูล้มเหลวสิ้นดี
เริ่มจากอย่างแรก เพื่อนสนิทก็กลายเป็นมองหน้ากันไม่ค่อยติด
ขณะที่อีกคนก็เป็นแฟนแล้วก็ต้องเลิกกัน เพราะผมมันไม่ดีพอ
และตอนนั้น ผมก็ล้มเหลวกับชีวิตจริงๆ

ผมกำลังจะจบม.6 ครับ
แต่ไอ้การที่"กำลังจะ"เนี่ย มันทำให้ผมเคว้งๆเหมือนกัน
เพื่อนๆหลายๆคนสอบติดระดับ ป.ตรีไปแล้ว
แต่ผมยังคงสอบไม่ผ่านวิชาสำคัญอยู่อีก 2-3 วิชาที่อยากสอบติด
และเหลือโอกาสอีกครั้งเดียว(ในปีนี้) ถ้าผมไม่อยากซ้ำชั้นม.6

ผมกำลังจะจบม.6 ครับ
และผมเพิ่งคิดได้ว่า
ชีวิตที่ผ่านมาดูไม่มีค่าเสียนี่กะไร
ผมเสียเวลามากมายไปกับความคิดอันไร้ประโยชน์
จนวันนี้ ผมได้อ่านเรื่องของ ท่าน มหาตมะ คานธี
และได้อ่านเรื่องราวอีกหลายๆเรื่อง
ที่พูดถึังการเปลี่ยนแปลงโลก ด้วยตนเอง
แน่หละ ผมใฝ่ฝันว่าอยากจะเปลี่ยนโลก
จะมีประโยชน์อะไร แค่ฝัน? ถ้าเราไม่ลงมือทำ
ผมเริ่มทำมันแล้ว ถ้าเราอยากเปลี่ยนโลก ที่เราต้องทำคือ
ทำให้โลกรู้ ว่าเราเป็นอย่างไร

ผมกำลังจะจบม.6 ครับ
มีคอนเสิตครั้งสำคัญอีกครั้ง จะจัดวันจันทร์นี้
ถึงแม้ว่า เพื่อนๆจะเห็นว่าผมไม่มีความสามารถพอที่จะรับผิดชอบงาน
ที่เพื่อนๆมอบหมายมาให้ตั้งแต่แรกเลย
เค้าบอกว่า งานผมเยอะเกินไป
อ่า.. แล้วก็กลายเป็นว่า เค้าเอางานผมไปหมดเลย
สรุปว่า ผมไม่้ต้องทำ
แต่ก็เพิ่้งจะมารู้ ในวันนึง ที่เค้าตกลงกันเองเสร็จเรียบร้อย
ผมรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นลูกจ้าง เจ้านายว่ายังไง เราต้องทำตาม
อย่างที่บอกแหละครับ ชีวิตม.ปลายของผมมันล้มเหลว
นี่คือสิ่งที่ผมควรจะได้รับ จากความล้มเหลวในอดีตของผม
บางทีผมมองว่า มันเป็นโอกาส ที่พระเจ้าประทานให้
เพื่อให้ผมมีเวลามากขึ้น ในการเตรียมตัวสอบ และเล่นคอนเสิตของตัวเอง

ผมกำลังจะจบม.6 ครับ
และคิดว่าจะจบชีวิตล้มเหลวของผมลงด้วย
ตั้งแต่ตอนนี้ .. ผมจะสร้างชีวิตใหม่ขึ้นมา ด้วยสองมือของผมเอง
คงไม่มีเวลาไร้สาระมาก คงไม่มีเวลาให้เล่นมาก
เพราะเราต้องโตขึ้น
แต่ผมจะไม่ลืม ว่าตอนเป็นเด็ก ผมเป็นอย่างไร

ชีวิตไร้เดียงสาของเราเป็นอย่างไร เราก็ควรจะเป็นเช่นนั้น
แต่ความไร้เดียงสาของเรา ต้องโตขึ้น อย่างบริสุทธิ์

ผมอยากขอบคุณ อาจารย์ทุกท่าน รุ่นพี่ทุกคน เพื่อนที่คน รุ่นน้องทุกคน
คนรักทุกคน คนรู้จักทุกคน ที่ผ่านเข้ามา ให้ผมได้เรียนรู้สิ่งต่างๆมากมาย
ทำให้ผมโตขึ้น มองโลกได้กว้างขึ้น และผมได้รู้ว่า
ผมอาจจะลืมมุมมองดีๆในชีวิตไป
เรามีด้านดีๆในชีวิตเสมอ เพียงแต่เลือกที่จะแกล้งไม่เห็นมัน
ผมเชื่อว่า ความรักจะทำให้เราเห็นมัน

วันนี้ผมขอเลือก ขอบคุณ ขอโทษ ให้อภัย และรัก
สำหรับการดำเนินชีวิตต่อไป ในเวลาที่เหลืออยู่
ขอบคุณ แม่ กับ พ่อ และน้อง
ที่ถึงแม้ผมจะเหี้ยยังไงก็ตาม
เค้าก็ยังคงไม่ทอดทิ้งผม
ขอบคุณพี่ๆ น้องๆ ที่ผมไ่ม่ได้คิดว่าเป็นเพียงแค่คนรู้จักกันเท่านั้น

และขอบคุณพระองค์ ที่ประทานโอกาส และพละกำลังในการใช้ชีวิต และลมหายใจ