iMprovise with Me

ผมรู้ว่าคนเราต้องเติบโต
และรู้ว่าคนเราต้องก้าวไปข้างหน้า
ไม่ว่าจะอย่างไร เราก็ไม่อาจหนีความจริงและอดีต
และรู้ว่า อนาคตนั้นขึ้นอยู่กับปัจจุบันที่เราทำ

แต่ผมไม่สามารถทำตามที่สมองทั้งสองซีกคิดได้อีกต่อไปอีกแล้ว
แต่นับวัน ผมยิ่งรู้สึกไม่เป็นตัวเอง
ผมไม่สามารถจดจ่ออยู่กับอะไรนานๆได้
ไม่สามารถฟังเพลง + update blog ไปพร้อมๆกันได้เหมือนที่เคย
ไม่สามารถหลับตาลงก่อนสี่ทุ่ม และตื่นก่อนพระอาทิตย์ขึ้นได้
ผมไม่สามารถ กินในเวลาปรกติ
ไม่สามารถเที่ยวเล่นใน hi5 และ exteen ได้เหมือนเคย
คำถามที่เคยสงสัยในหัวใจหายไปและดูไร้ค่า
ความคิดที่เคยโลดแล่นในหัวก็ดูจางหาย

บางทีอาจจะเป็นเพราะอะไรบางอย่างขาดหายไปในชีวิต
บางที ผมอาจ ไม่สามารถอยู่คนเดียวได้เหมือนเดิม
เพราะตั้งแต่อยู่ ม.ปลายมา
ก็เพิ่งจะมีครั้งนี้แหละ ที่ต้องอยู่"คนเดียวจริงๆ" ไปอีกนานแสนนาน

บางทีความเหงาและความเศร้าอาจมาเยือนล่วงหน้า
แม้อากาศจะแสนร้อน
แต่หัวใจช่างเหน็บหนาวเหลือเกิน

ผมรู้สึกว่าควรจะจบ entry นี้ลงได้แล้ว
แต่หัวใจยังคงสั่งการให้ระบายออก
อาการร้อนนั้นดั่งไฟที่ค่อยๆเผาผลาญหัวใจให้ระเหยลอยออกไปในอากาศ
ทุกครั้งที่ก้าวเท้าออกนอกห้องสู่โลกแห่งความจริง
ผลันสำนึกว่าเรานั้นอยู่ตัวคนเดียว
ยามใดที่ย่างเข้าในกลางฝูงชน
กลับรู้สึกเหมือนไร้ฝูงชน
ไม่ว่างจะอย่างไร ผมก็ยังเหมือนอยู่คนเดียว
แม้จะทำกิจกรรมร่วมใดใดกับผู้อื่น
เหมือนเราทำอยู่เพียงผู้เดียว
โลกนั้นหมุนไป
แต่เวลาของผมยังอยู่ที่เก่า
ที่เก่าเมื่อปีครึ่งที่แล้ว หัวใจผมหยุดอยู่ตรงนั้น

ผมรู้ว่าไม่ควรทำแบบนี้
ไม่ควรเป็นเช่นนี้
ไม่ควรคิดแบบนี้

ไม่ว่าจะอย่างไร น้ำตายังคงรินไหลในบางคืน
ไม่รู้ว่าคนที่ทำให้ผมเป็นแบบนี้ จะรับรู้อะไรหรือไม่
จากวันนี้ไป หวังให้นาฬิกาแห่งความรักเริ่มเดิน และจังหวะหัวใจเริ่มดังเสียที

บางที ผมก็คิดถึงบางคน
แม้บางคน อาจจะเป็นเพียงบางคน