ความสุขที่ยิ่งใหญ่ คือการเป็นผู้ให้ ไม่ใช่ผู้รับ
posted on 19 Apr 2008 04:55 by ma--se in MyLifeสองวันก่อน ชายผู้หนึ่งรับได้รับข้อความใน Msn จากคนที่เขาหวังว่าเขาจะได้รับบ้าง
แต่รู้ดีว่าโอกาสที่ฝั่งตรงข้ามจะเริ่มสนทนาก่อนเป็นไปได้ยากยิ่ง และวันนี้เขาได้รับมัน...
๐.
มันเป็นประโยคสั้นๆไม่กี่ประโยค ที่เขายังดูไม่ออกว่าหมายถึงอะไร
แต่เมื่อสนทนาไปซักพัก จึงได้รู้ว่ามันเป็นเนื้อเพลง
... ไม่รอช้า เขาหันไปคว้าโทรศัพท์ โทรไปหาเธอทันที และขอร้องให้เธอร้องให้ฟัง
น้ำเสียงหวานๆของเธอ กับประโยคที่เธอสร้างสรรค์เพื่อมอบให้คนอื่น
ช่างไพเราะและสง่างามเหลือเกิน
เขาหันกลับมานึกถึงตัวเอง มองไปยังสมุดจดเพลง ที่เขาเอาแต่เขียนเรื่องราวของตนเอง
... เธอใช้บทเพลงให้กำลังใจคนอื่น เขาใช้บทเพลงตอกย้ำจิตใจตนเอง ...
หลังจากวางสาย เขากลับไปสนทนากับเธอผ่านโลกอินเตอร์เน็ทเหมือนเดิม
สนทนาได้ไม่นาน .. เขาก็ถูกตัดขาดจากโลกอินเตอร์เน็ต
... แต่เขายังไม่ถูกตัดขาดจากบทเพลงนั้น เพลงที่ช่างไพเราะของเธอ
เขามีความสุขมาก ที่ได้รับฟังเสียงเพลงจากเธอ
และคิดว่าคงมีความสุขยิ่งขึ้น หากเขาได้มอบบทเพลงไว้ให้โลกบ้าง
บางทีอาจใช้เวลานาน แต่คงไม่เกินพยายาม หากตั้งใจ มอบบทเพลงไว้ให้โลกใบนี้
๑.
บางครั้ง เขามีความสุข เมื่อได้สิ่งของจากพ่อ-แม่ ของเขา
เมื่อถึงวันเกิด เขามักจะได้สิ่งของต่างๆมากมาย
เขามีความสุข
วันเกิดปีนี้ ... เขาได้สูญเสียความรักไป ในวันที่ไว้ระลึกถึงวันที่เขาเกิดมา
เขาดีใจได้ไม่นานกับของขวัญวันเกิด และก็ต้องเสียใจที่เขาได้สูญเสียความรักไป...
มีใครบางคนเคยบอกกับเขาไว้ว่า
"เราไม่ได้เสียใจเพราะความรักจากไป . . . แต่เพราะมันยังอยู่ต่างหาก"
บางทีอาจจะจริง เขาอาจจะเก็บความรักไว้ ไม่ได้ปล่อยมันไป จึงต้องเสียใจ
ทุกครั้งที่มองสิ่งต่างๆที่ผูกพัน...
บางทีเขาอาจจะมีความสุข หากได้มอบความรัก ให้กับคนอื่นๆรอบๆตัว
๒.
เพราะตั้งแต่เกิดมา เรามาเพียงแต่ตัวเปล่าๆ ไม่มีอะไรติดตัวมา
เมื่อเราจากไป แม้แต่ตัวเรานั้น ติดก็ถูกทิ้งไว้ยังโลกใบนี้
มีเพียงอะไรบางอย่างที่จากไป
สมอง หัวใจ ปอด ยังอยู่ในตัวเรา
เพียงแค่เรา ไร้ความคิด ไร้จังหวะหัวใจ และไร้ลมหายใจ ไร้ค่า
แต่สิ่งที่เรามอบไว้ให้คนอื่นขณะที่ยังมีชีวิตต่างหาก ที่มีค่า
แม้เกิดมาตัวเปล่า แต่สิ่งที่เราสร้างสรรค์ไว้ให้โลกระหว่างที่ยังได้หายใจ
คือสิ่งพิเศษ สิ่งที่เป็นอมตะ
ตำนานของบทเพลง ตำนานของกวี ตำนานของผู้กล้า จะคงอยู่ ตราบเท่าที่มนุษย์ยังอยู่
ความสุขของผู้คน ความสุขจากบทเพลง ความสุขจากแผ่นดิน เกิดขึ้นเพราะเหตุนั้น
ไม่ใช่ว่าเรารับ เราจึงสุข
แต่เพราะเราได้ถ่ายทอดต่างหาก เราจึงสุข
แม้เขาไม่ใช่พ่อคน แต่เขารู้สึกว่า ความสุขของคนเป็นพ่อ ไม่ใช่การได้อะไรต่างๆจากลูก
แต่เป็นการมองลูกใช้ชีวิตที่พ่อ และ แม่ ให้ไปต่างหาก
๓.
เขาเคยคิดอยากตาย
แต่เมื่อเขาได้มองเห็นผู้คนมอบสิ่งต่างๆไว้ให้กับผู้คน
เขารู้สึกว่ามันจะเป็นเรื่องที่น่าอายเสียเหลือเกิน หากเขาไม่ได้ทิ้งอะไรดีดีไว้ให้โลกนี้เลย
ทั้งๆที่โลกใบนี้ได้มอบอะไรให้เขามากมาย
วันนี้เขายังไม่อยากตาย
หากยังไม่ได้ให้สิ่งใดไว้ให้โลกใบใหญ่ที่ใจดีต่อเขา
พอได้อ่านบทความจรรโลงใจ
#1 By pipejazz on 2008-04-19 08:19