ความกล้าเล็กๆของผม
posted on 06 May 2008 02:22 by ma--se in MyLife
"ไม่ธรรมดาคืออะไร?"
เป็นคำถามที่ตามมาหลังจากคิดชื่อ entry ในตอนแรก
หวังว่าซักวันผมจะแต่งเพลงได้ง่ายๆเหมือนเขียนหนังสือ โดยคิดจากชื่อเพลงก่อน
[อาจารย์สอนแต่งเพลง:กูไม่ได้สอนให้มึงมาเขียนเพลงขายนะ!]
หลังจากที่ได้คุยกับแม่ ถึงตัวผมเองตอนเด็กๆ
ผมรู้สึกว่า "ตัวเองไม่ธรรมดา"
แม่เล่าให้ฟังว่า .. ตอนเป็นเด็ก ผมเป็นเด็กที่ประหลาดมาก
ไม่ว่าจะไปวางไว้ที่ไหน ก็จะนั่งนิ่งๆอยู่ตรงนั้น.. ขอแค่มีแม่ .. หรือ อะไรก็ได้ที่คุ้นเคย
"มิชลิน" เป็นฉายาตอนเด็กๆของผม
เพราะดูเหมือนว่าไขมันตอนเด็กๆนั้นจะหนาแน่ จนคล้ายๆตัวมาสคอส ของ มิชลิน หละมั้ง?
แต่แม่ก็เล่าต่อว่า ผมก็ไม่ได้เลี้ยงง่ายอยากที่คิด
แม่บอกว่า ถ้าไปที่ไหนก็ตาม ที่มืด หรือไม่คุ้นเคย
สิ่งแรกที่ผมจะทำคือ ... ร้องไห้ ...
ขณะที่น้องสาวผม แทบจะกระโดดโล้ดเต้น ลุ้นไปกับหนัง
ผมกลับร้องไห้ ทันทีที่ไฟในโรงหนังมืดลง
แม่เล่าต่อว่า เคยพาไปทะเล
สิ่งแรกที่ผมทำเมื่อเจอทะเล
คือ ร้องไห้
ดูเหมือนว่า ผมจะเป็นเด็กขี้กลัว และขี้แย สินะ ...
นอกจากนั้นแล้ว ดูเหมือนผมจะเงียบเป็นพิเศษ ไม่ค่อยพูด หรืององแง งี่เง่า
โตมาหน่อย ขอแค่มีเลโก้ ก็อยู่ได้ทั้งวัน
นั่น.. เก็บตัวตั้งแต่เด็ก
มันทำให้นึกถึงคำถาม ที่น้าคนหนึ่งเคยถามผม
"เมษเก็บกดรึเปล่าเนี่ย?"
ตอนนั้น ผมไม่เข้าใจหรอกครับ ว่ามันหมายถึงอะไร
โตมาเข้าใจแล้ว
"ใช่ ผมเก็บกด"
มาคิดๆดูแล้ว ตอนโตก็ไม่ได้ทิ้งนิสัยเดิมซักเท่าไหร่หรอกครับ
เปลี่ยนแค่ผมชอบไปทะเล เกลียดภูเขา ชอบป่าไม้ แต่ไม่ใช่บนเขา
เริ่มอยู่ที่มืดๆได้นานๆแล้ว แต่ยังกลัวความสูงเหมือนเดิม
และไม่ว่าจะไปที่ไหน ผมก็อยู่ได้ทั้งนั้น
ขอแค่อย่ามีใครมาทำอะไรที่ผมไม่ชอบก็พอ
อารมณ์ผมก็คงขึ้นๆลงๆ
เมื่อซักครูหยอกผมเล่น ผมยิ้มหัวเราะ และไม่ว่าอะไร
แต่หยอกอีกทีหลังจากเรื่องในหัวผมเปลี่ยนไป
ผมอาจจะควัก "ซันคันโต" ที่ติดตัวมาตอนไปดู Once (อ่านได้จาก entry เก่าๆ)
แทงเข้าไปที่เบ้าตาของคุณด้วยความรำคาญก็เป็นได้
ดูๆแล้ว คนอย่างผมนี่ไม่น่าคบเลยจริงๆ
[น้องสาว: เออ.. ขนาดน้องยังทนไม่ค่อยได้เลย]
นอกจากนั้นยังไม่พอ
ผมเป็นคนที่ ไม่ชอบบอกว่าคิดอะไรหรือจะทำอะไร
ผมมักจะคิดมันอยู่คนเดียว ทำมันอยู่คนเดียว
เบื่อก็ไม่ทำ ซักพักค่อยมาทำใหม่
บางครั้ง ผมก็ชอบทำให้คนอื่นมีความสุขเหมือนกันนะครับ
อย่างเล่นดนตรี หรือทำตัวตลกๆให้คนอื่นมีความสุขเนี่ย
ชอบอยู่เหมือนกัน
แต่ถ้าเกิดอยากจะอยู่คนเดียวหละก็
ผมก็จะวางกีต้าร์ไว้ แล้วเดินหนีออกไปเงียบๆคนเดียว
พอเป็นแบบนี้แล้ว บางครั้งก็คิดมากเหมือนกัน
ว่า ผมอาจจะเผลอไปก้าวก่ายชีวิตคนอื่นรึเปล่า
ดูเหมือนว่าความเกรงใจของผมมันมักจะไม่พอดี
ผมเกรงใจแม้กระทั่งแม่.. ไม่กล้าโทรไปหา
กลัวแม่ทำงาน .. ประชุม หรืออยู่กับคนอื่น
ยกเว้นเวลามีธุระสำคัญ ถึงโทรไป
ขนาดแม่ยังเกรงใจ.. แฟนเองผมก็เกรงใจ
ผมกลัวบ่อยๆว่า เขาจะรำคาญผม
เหมือนที่ผมรำคาญคนอื่นๆ เวลาที่ผมอยากอยู่คนเดียว
ผมมักคิดเสมอๆว่า ถ้าเขาว่าง เขาคงยิง หรือโทรมา
บ่อยครั้ง ที่ผมมักจะรู้สึกแย่
ถ้าเผลอลืมมือถือไว้ที่ห้อง แล้วออกไปไหนนานๆ
กลัวว่า เขาจะโทรมา แล้วผมจะไม่ได้รับ
แต่บางครั้ง ลืมมือถือไว้ที่บ้านสองวัน
กลับบ้านไป ไม่มีซัก miss call
แต่ผมกลับดีใจ แม้จะดูเหงาๆซักเล็กน้อย
"อย่างน้อย ผมก็ไม่ได้พลาดรับสายใครไป"
ไอ้ด้วยความเกรงใจนี่หละ
ที่ทำให้บางที ผมต้องเสียคนที่รักไป
บางที เขาอาจจะคิดว่าผมไม่สนใจเขา
บางที ผมอาจจะสนใจไม่พอ
ผมอาจจะสนใจว่า เขาอาจจะติดธุระ
แต่ก็ลืมสนใจไปว่า เขาอาจจะรอโทรศัพท์ผม
ผมเป็นคนมองโลกในแง่ร้าย แต่พูดในแง่ดี
ผมชอบคิดเสมอๆ และรู้สึกกังวลเวลาโทรไปหาคนอื่นที่ไม่ค่อยสนิท
"ยุ่งอยู่รึเปล่าวะ ถ้าเกิดโทรไปไม่นานพอจะหาว่ายิงไปไหม?
ถ้าเกิดว่าเค้าติดธุระ แล้วโทรไปนานๆ เค้าจะเดือดร้อนอะไรไหม ถ้าโทรศัพท์เขาดัง
เขาติดสายคนสำคัญอยู่รึเปล่า ถ้าเกิดตัดสายมารับสายเรา เขาจะมีปัญหากับใครรึเปล่า"
ดูเหมือนผมจะเป็นคนขี้กลัวซะด้วย
เฮ้อ ยังครับ ยังไม่หมด
ผมยังเป็นคนที่บางทีก็อยากได้ใครมาข้างๆ ก็ขี้เหงา
แต่ก็ติดปัญหาขี้กลัว
เลยไม่กล้าจะทำอะไรซะที
เคยมีแฟนเก่ามากๆคนนึง เค้าพยายามจะบอกให้ผมจูบเขา
แต่ผมกลัวว่าผมจะคิดไปเอง สุดท้ายก็ค้างอยู่นานมากๆ กว่าจะจูบ
พอคุยกันถึงเรื่องวันนั้น เค้าก็จะบ่นๆว่า "ก็รออยู่นั่นแหละ ไม่จูบซะที!!"
กลายเป็นแบบนั้นไป...
บางทีผมอาจจะธรรมดาก็ได้นะ
เพราะว่าในบางครั้งที่นึกถึงเรื่องเก่าๆ โดยเฉพาะเรื่องที่เกิดขึ้นมาไม่นาน.. เดือนนิดๆ
นิสัยตอนเด็กๆทั้งสามผมก็จะกลับมา
ผมจะร้องไห้ เหงา และกลัวเรื่องต่างๆเหมือนเดิม
ไม่กล้าแม้จะรั้ง ไม่กล้าแม้จะยื้อ
ไม่กล้าแม้จะบอกสิ่งที่ความเหงาในหัวใจอยากบอกไป
ไม่กล้าเอ่ยปากถาม แค่ประโยคสั้นๆในหัวใจ
ถ้าเกิดเธอผ่านมา ผมขอใช้ความกล้าเล็กๆ ขอให้เธอกดฟังมันก็แล้วกัน
ยังจะเกรงใจ ไม่กล้าบังคับให้ฟังอีกเหมือนเดิม เฮ้อ
....
บลอกผมคงเป็นแบบนี้ไปอีกซักพัก ต้องขออภัยคนที่ติดตามนะครับ
entry นี้ ผมรู้ทั้งรู้ว่า ไม่มีสาระ แต่ก็เป็นความกล้าเล็กๆ ที่อยากมี entry แบบนี้บ้าง
อารมณ์แปรปรวนบ่อยๆแบบนี้ ไม่ดีเลย
ชอให้พระเจ้าคุ้มครองครับ
อยู่ที่เป็นความกล้าที่แท้จริงรึป่าว
ความกลัวจะหายไปหากมีความกล้าที่แท้จริง
และความกล้าเล็กๆที่แท้จริงก็เป็นความกล้าที่สำคัญได้เช่นกัน
#1 By pipejazz on 2008-05-06 04:21