เมื่อทุกสิ่งพลันดับสูญ
posted on 06 Aug 2008 15:46 by ma--se
แสงอาทิตย์สาดส่องเข้ามาจากหน้าต่าง...
ผมลุกขึ้นไปเลื่อนม่านลงให้สนิท และกลับมานอนบนเตียงเหมือนเดิม
ผ่านมาหลายชั่วโมงแล้ว ตั้งแต่ที่ผมวางโทรศัพท์จากเธอเมื่อคืน
แต่ดูเหมือนว่าคืนที่ผ่านมานั้น ช่างเป็นคืนที่ยาวนานที่สุดในชีวิตผม
และดูเหมือนว่า พระอาทิตย์จะไม่ขึ้นมาอีกแล้วตั้งแต่วันนี้
ผมจึงเฝ้ารอสัญญาณของวันใหม่ เพื่อให้คืนที่โหดร้ายสิ้นสุดเสียที
แต่นั่นหละ.. เมื่อคืนผ่านไป วันที่โหดร้ายก็เข้ามาแทนที ... ทันที ...
แสงอาทิตย์ไม่เคยไม่โผล่ขึ้นมา
แค่มาช้ากว่าทุกวัน หรือมาเร็วก่อนคาดคิด ก็เท่านั้น
บางทีสิ่งที่ทำให้เรารู้สึกช้า อาจจะเป็นเพราะความรู้สึกของเรา
สิ่งที่เรารู้สึก ทำให้เวลาสั้นงหรือเร็วขึ้น
ทุกครั้งที่ผมใกล้เธอ เวลาช่างผ่านไปเร็วเสียเหลือเกิน
ผมไม่สามารถเก็บรายละเอียดเล็กๆน้อยๆระหว่างเราได้หมด
ในเวลาสั้นๆเพียงแค่นั้น
แต่มันก็ช่างยาวนานเหลือเกินในทุกคืนที่ไม่ได้พบเธอ
ยาวนานเกินกว่าที่จะทนไหว เมื่อไหร่จะถึงรุ่งเช้า
แต่สำหรับเธออาจจะเป็นอีกอย่างหนึ่ง...
และต่อจากนี้ไปทุกวันของผมจะยาวนานไปเรื่อยๆ เมื่อไม่มีเธอแล้ว
Tags: นิยาย, น้ำเน่า4 Comments
